พาย พาย พาย

โดยส่วนตัวแล้วพายเรือไม่ได้ว่ายน้ำไม่เป็น แต่ก็ขอเก็บข้อคิดจากการพายเรือมาฝากทุกท่านนะ

ในการทำงานเกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นในทีม แต่จะไม่พาดพิงใครล่ะ ขอเล่าเป็นเรื่องราวเทียบเคียงก็แล้วกัน หมู่คณะหนึ่งนั่งเครื่องบินข้ามทะเล แต่ก็เกิดอุบัติเหตุขึ้นในระหว่างบินเหนือน่านฟ้า ขณะที่กัปตันเครื่องลุกไปเข้าห้องน้ำ 555 เรื่องชักมันส์ และปรากฏว่า นักบินหนึ่งตาย นักบินสองอาการร่อแร่เป็นตายไม่เท่ากัน ส่อไปทางตายซะมากกว่า โห หนักเลยเนี่ย กัปตันเริ่มไหวหวั่นกับสถานการณ์ที่ฉุกเฉินเช่นนี้ ในที่สุดกัปตันก็นำเครื่องลงจอดบนเกาะร้างกลางทะเลได้อย่างปลอดภัย แต่ก็สร้างความเวิ้งว้างในหัวใจน้อยน้อยของลูกเรือ และผู้โดยสาร ช่างโดดเดี่ยวและเศร้าใจเหลือเกินจะบรรยายต่อยังไงดีนี่

และแล้ว ก็เกิดไอเดียขึ้นว่า เมื่อพวกเราถูกปล่อยเกาะ ถ้าอยู่อย่างนี้ต่อไปคงติดเกาะไปไหนไม่ได้แน่ อย่ากระนั้นเลย การปล่อยชีวิตตามยถากรรมไม่น่าจะมีความปลอดภัย เรามาวางแผนและวางรูปแบบการบริหารจัดการเรื่องต่าง ๆ ที่จำเป็นกันเถอะ ในที่สุดก็มีการวางโครงสร้างของชาวเกาะจำเป็นขึ้นอย่างเป็นรูปธรรม โอ้ย ในที่สุดความสงบสุขก็กลับมาบังเกิดขึ้นกับหมุ่บ้านเพนกวินอีกครั้ง อ้าว หลงไปเข้าเรื่องด็อกเตอร์สลัมซะแล้ว 555

เมื่อมีการวางแผนการบริหารจัดต่าง ๆ ก็ชัดเจนง่ายและราบรื่นตามสถานถารณ์ คือมีปัญหาและก็ไม่ตื่นเต้นมาก จนถึงวันหนึ่ง หมู่คณะก็พร้อมใจกันลงมติว่า เราต้องออกจากเกาะร้างนี้มุ่งกลับบ้านไปนอนอัพเดทเฟสของเราเสียที เกาะนี้อะไรๆก็ดีแต่ไม่มีไวไฟ เมื่อมติเป็นเอกฉันท์ ทีมก็เร่งต่อเรือขึ้นมา 1 ลำ เย้..สำเร็จแล้ว

ต่อจากนี้ไป จะเข้าเรื่องล่ะนะ 55555

ทั้งหมดก็ลงไปในเรือ ฝีพายก็ประจำที ใครมีหน้าที่อะไรๆ ก็รับบทบาทของตนไป เรือก็แล่นฉิวออกจากเกาะไปสู่ห้วงน้ำกลางทะเลเวิ้งว้างกว้างใหญ่ 

เพราะมองไม่เห็นฝั่งนั่นเอง บวกกับทีมงานมือใหม่ไม่ชำนาญ แม้ว่าเราจะพยายามคัดเอาแต่ผู้ชายมาทำงานแล้วนะ (โบราณสอนไว้ว่า เวลาเดินทางด้วยเรือให้ ระวังผู้หญิงเพราะ ผู้หญิงยิงเรือ ส่วนผู้ชายพายเรือ) พาไปไหนอีกแล้วเนี่ย 

แรก ๆ ก็นั่งพายไปทางเดียวกัน แต่พอเมื่อยก็เริ่มมีการขยับท่ากันไปเรื่อย ๆ และแล้ว ก็มีผู้มีไอเดียบรรเจิด นำเสนอให้คนโน้นคนนี้ทำอย่างนั้นอย่างนี้สิ ด้วยเหตุผลที่จะได้บรรลุเป้าหมายได้เร็วขึ้น (ก็ไม่รู้เป้าหมายเดียวกันหรือเปล่านะ) เพราะแรก ๆ ก็นั่งหันหน้าพายไปด้วยกัน พอตัวเมื่อยเลยเสนอให้ทุกคนหันหลังพาย ก็มีคนลองทำบ้าง แต่ส่วนใหญ่เขาไม่ทำ และแย้งว่า หันหน้ามันก็ดีอยู่แล้วนี่ เท่านี้จริง ๆๆๆๆ หนุ่มน้อยหน้ามนฝีพายเอก ก็เกิดอาการน้อยอกน้อยใจ รำพึงเสียงดังลั่น "พวกดื้อ แนะนำไม่ได้ บอกอย่างนี้ ๆ ไม่ยอมเชื่อกันเลย งั้นก็เชิญพายกันไปต่อละกัน ไม่เอาด้วยล่ะ" ว่าเท่านี้แล้ว พอเสียงก็โดดน้ำตูมทิ้งพายหายไปเลย ทีมงานตลึงงึงงั้นไปทั้งลำเรือ อ้าว...พายเอ้ย...ใครจะพายต่อล่ะทีนี้...พาย พาย พาย

พอตั้งสติได้ ทีมงานก็กัดฟันจัดทีมจัดทัพกันใหม่ พายจ้ำปึ๊ก กันต่อไป ....จนกว่าจะถึงเป้าหมายชายฝั่งพระนิพพาน ว้าว ในที่สุดก็จบแบบแฮ้ปปี้เอนดิ้งจนได้

..............

ข้อคิดที่ได้ เป็นการเป็นงานมาก

1.จงรักษาเป้าหมายของตนให้ดี เพราะเป้าหมายที่ชัดเจนจะช่วยสร้างกำลังใจ และคอยยกใจของเราให้สูงขึ้นจนลอยพ้นจากปัญหาและอุปสรรคทั้งปวงได้ เพราะฉะนั้นตั้งหมั่นถามตัวเอง ตรวจสอบตัวเองเสมอ ๆ ว่าเป้าหมายของตัวเองยังชัดเจนอยู่หรือเลือนรางเปลี่ยนไปเช่นไรแล้ว

2.ต้องรักการพัฒนาตัวเอง ทั้งการดูแลรักษาสุขภาพ ศิลปะการให้กำลังใจทีม และการจัดระบบความคิด การทำงานการบริหารจัดการ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าถ้าใครไม่เห็นด้วยกับเราจะเป็นเรื่องไม่ถูกต้อง เพราะบางทีก็ต้องยอมรับตัวตนของกันและกัน ว่าวันนี้say no tomorrow say yes ก็ได้ ถ้าเขาเริ่มเข้าใจสิ่งที่เราสื่อไป หลายครั้งที่ความคิดดีดีของเราไม่ได้รับการยอมรับ เพราะเราเองอธิบายไม่ชัดเจน หรืออาจจะเป็นที่เขาเข้าใจอะไรช้า ก็ต้องให้โอกาสเขาเหมือนกัน แต่ทีมต้องพัฒนาอย่าหยุดการให้โอกาสในการเรียนรู้

3.ความอดทนเป็นสิ่งจำเป็นในการทำทุกๆสิ่งให้บรรลุเป้าหมาย บอกตัวเองย้ำตัวเองให้นึกถึงเป้าหมายให้มากไว้ อย่ารีบโดดออกจากเรือตราบใดที่เรือยังไม่ถึงฝั่ง แม้บางครั้งจะมองเห็นฝั่งอยู่ริบ ริบ ก็ตาม จงอดทนยืนเกาะเรือรอ และคอยจนกว่าจะคล้องเชือกโยงเรือมัดกับเสาท่า อย่างแน่นหนาแล้วเท่านั้น ตราบใดยังไม่ถึงเป้าหมาย จงทำหน้าที่พาย พาย พาย ต่อไปอย่าได้หยุด เพราะการหยุดคือความพ่ายแพ้และมีความตายเป็นผลตอบแทน แต่การก้าวต่อไป อาจจะตายแต่ก็อาจจะบรรลุเป้าหมายได้เช่นกัน

4.จงเป็นนักเสียสละ ไม่มีเชือกไร้สายเส้นใดเหนียวแน่นเท่าความเสียสละ จงสละทุกสิ่ง ตั้งแต่ความสะดวกสบาย หน้าตา ชื่อเสียง สิ่งรอบข้าง แม้กระทั่งอารมณ์ชอบใจไม่ชอบใจของเรา เมื่อใดพิจารณาแล้วว่าการเสียสละจะนำมาซึ่งระยะทางแห่งความสำเร็จของหมู่คณะที่สั้นลง เป็นเหตุแห่งการบรรลุเป้าหมายแล้ว จงเลือกทางนั้น จงจำไว้เสมอว่า "เม็ดกรวดที่ปูทางสู่ความสำเร็จ แต่ละเม็ดชื่อว่า ความเสียสละ"

................

28/ตุลาคม/2564